Rowerem po Ameryce Południowej czyli jak przypadkiem wylądowałam w Andach

W marcu 2024 z Kuby poleciałam do Peru, gdzie nie miałam żadnego planu. Prowadzili mnie ludzie, a raczej inni rowerzyści. I tak z Limy razem z parą z Meksyku i Belgii, pojechałam w stronę Cusco. W pierwsze 5 dni podjechaliśmy na wysokość 4800 m.n.p.m. Dalej nie było lżej, bo Andy nie wybaczają i codziennie musiałam podjeżdżać na ponad 4000 m.

Zwiedzanie Cusco było czystą przyjemnością i niesamowitą lekcją historii. Stąd pojechałam nad jezioro Titicaca, bo miałam blisko, a potem tuż za rogiem była granica z Boliwią, więc zupełnie spontanicznie postanowiłam zwiedzić i ten kraj. Na południu Boliwii, przejechałam największą pustynię solną, Salar de Uyuni, gdzie spałam pod namiotem jedną noc i zrealizowałam rowerowe wyzwanie. Po przekroczeniu granicy z Chile jechałam kilka dni przez pustynię Atacama, gdzie zostałam zbombardowana chilijską gościnnością. Chyba wszyscy się przejmowali samotną kobietą na rowerze pośrodku niczego. Kilka dni spędziłam u zaprzyjaźnionego rowerzysty w słynnym San Pedro de Atacama.

Przejazd przez przełęcz Jama było wietrznym szaleństwem i po zwiedzeniu Salinas Grandes i Hornocal, czyli góry czternastu kolorów, pojechałam na południe wzdłuż drogi numer 40 (odpowiednik Route 66 w USA). Po drodze zobaczyłam przepiękny kanion Talampaya, a moją podróż zakończyłam w Mendozie, gdzie zwiedzałam okoliczne winiarnie. W ostatniej chwili udało mi się przejechać przez Andy autobusem, bo przełęcz została zamknięta ze względu na śnieżycę. Na sam koniec spełniłam swoje marzenie podróżnicze i poleciałam na tropikalną Wyspę Wielkanocną, gdzie stanęłam twarzą w twarz z posągami Moai.