Erich Löwenhardt

Erich Löwenhardt urodził się 7 kwietnia 1897 roku we Wrocławiu, jako syn lekarza. Karierę wojskową rozpoczął w Szkole Kadetów w Lichterfelde, a po wybuchu I wojny światowej służył na froncie wschodnim w 141. Pułku Piechoty. Po przeniesieniu do wojsk lotniczych w 1915 roku zdobywał doświadczenie jako obserwator, następnie ukończył szkolenie pilota i w marcu 1917 roku dołączył do jednostki Jasta 10.

W sierpniu 1917 roku odniósł piąte zwycięstwo powietrzne, a po zniszczeniu balonu obserwacyjnego zyskał przydomek „pogromcy balonów”. W maju 1918 roku został dowódcą Jasta 10. Latał między innymi na samolotach Albatros D.III, Albatros D.V i Fokker D.VII. Zdobył łącznie 54 zwycięstwa powietrzne i został odznaczony orderem Pour le Mérite oraz Krzyżami Żelaznymi I i II klasy. Zginął 10 sierpnia 1918 roku w okolicach Chaulnes, po zderzeniu samolotów podczas lotu bojowego. Jego ciało przewieziono do Wrocławia, gdzie został pochowany.

Na podstawie artykułu „Erich Löwenhardt” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.