Kazimierz Żniński

Kazimierz Paweł Żniński był podpułkownikiem Wojska Polskiego, powstańcem wielkopolskim, uczestnikiem kampanii wrześniowej oraz działaczem kulturalnym i spółdzielczym. Urodził się 20 marca 1898 roku we Wrocławiu. Od 1916 roku służył w armii pruskiej, a po przybyciu do Poznania w 1918 roku zaangażował się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej. Podczas powstania wielkopolskiego walczył w Poznaniu, uczestniczył w bitwie o Ławicę i zdobyciu portu lotniczego.

Po ukończeniu Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Artylerii służył w jednostkach artylerii, a następnie w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII i 7 Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej. We wrześniu 1939 roku dowodził baterią przy 25 Dywizji Piechoty i przebył szlak bojowy od Kalisza do Warszawy. Trafił do niewoli niemieckiej, a po oswobodzeniu wziął udział w walkach w 10 Pułku Dragonów. W 1948 roku wrócił do Polski. Pracował w wydawnictwie reklamowym Opery Poznańskiej, był prezesem Ligi Obrony Kraju w Poznaniu i działał w ruchu spółdzielczym. Zmarł 22 listopada 1977 roku w Poznaniu.

Na podstawie artykułu „Kazimierz Żniński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.