Paul Sorauer

Paul Carl Moritz Sorauer był niemieckim botanikiem, mykologiem i fitopatologiem. Urodził się 9 czerwca 1839 roku we Wrocławiu, a zmarł 9 stycznia 1916 roku w Berlinie. Od 1862 roku studiował nauki przyrodnicze, ze szczególnym uwzględnieniem botaniki, w Berlinie. Doktorat uzyskał w 1867 roku na Uniwersytecie w Rostocku, na podstawie rozprawy o kiełkowaniu bulw ziemniaka. Pracował w stacji badawczej w Dahme/Mark, a w latach 1872-1893 kierował stacją testową fizjologii roślin w Królewskim Instytucie Pomologicznym w Prószkowie. Prowadził tam także wykłady z fizjologii i ochrony roślin. W 1892 roku został profesorem i członkiem Leopoldiny. Po zakończeniu pracy dydaktycznej przeniósł się do Berlina, gdzie prowadził działalność naukową. Habilitację na Uniwersytecie Berlińskim uzyskał w 1902 roku.

Sorauer przyczynił się do rozwoju fitopatologii jako odrębnej dziedziny naukowej. Napisał między innymi „Handbuch der Pflanzenkrankheiten”, które ukazało się w siedmiu wydaniach, oraz „Atlas chorób roślin”, wydany w latach 1887-1893. W 1891 roku założył czasopismo „Zeitschrift für Pflanzenkrankheiten” i publikował w nim do 1915 roku. Opisywał nowe gatunki grzybów i porostów; w nazwach utworzonych przez niego taksonów dodawane jest jego nazwisko.

Na podstawie artykułu „Paul Sorauer” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.