Raphael Schall

Raphael Joseph Albert Schall był niemieckim malarzem urodzonym w 1814 roku we Wrocławiu, gdzie zmarł w 1859 roku. Był synem malarza i grafika Josepha Schalla. Pierwsze lekcje malarstwa pobierał u ojca, a następnie uczył się w Szkole Sztuk Pięknych we Wrocławiu, berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych i Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie. Pod kierunkiem Wilhelma Schadowa zainteresował się malarstwem religijnym. W latach 1844-1845, jako stypendysta państwa pruskiego, przebywał we Włoszech, gdzie poznawał włoskie malarstwo religijne i historyczne. Po powrocie osiadł we Wrocławiu i wykonywał zamówienia kościelne dla diecezji wrocławskiej.

Schall tworzył obrazy religijne i historyczne, a także portrety. Współtworzył obraz „Drei schlesische Maler”, znajdujący się w berlińskiej Starej Galerii Narodowej, wykonał też freski w kaplicy zamku Stolzenfels. W latach 1851-1852 wraz z Theodorem Hamacherem restaurował freski w kaplicy Zmartwychwstania w katedrze wrocławskiej. Namalował obrazy dla kościoła św. Wojciecha we Wrocławiu, które się nie zachowały. W 1846 roku poślubił Elisabeth, córkę malarza Hamachera. Jego prace pokazywano między innymi we Frankfurcie, Lipsku i Berlinie. W Muzeum Narodowym w Warszawie znajduje się 30 jego rysunków i jeden obraz.

Na podstawie artykułu „Raphael Schall” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.